Katedra, jako kościół biskupa diecezjalnego, stanowiąc centrum życia religijnego każdej diecezji, nazywana jest matką wszystkich jej kościołów. Tak też jest z katowicką katedrą Chrystusa Króla. Historia jej, obejmująca wydarzenia doniosłe i dramatyczne, jest częścią historii Kościoła, Polski i Śląska od czasu odzyskania niepodległości po latach narodowej niewoli. Szczególny jest jej kształt i znaczenie w krajobrazie Katowic.

Jest ona największą katedrą w Polsce. W niej 20 czerwca 1983 roku modlił się Ojciec Święty Jan Paweł II. Tu dokonano otwarcia i zakończenia Pierwszego Synodu Diecezji Katowickiej, konsekrowano biskupów diecezjalnych i pomocniczych, wyświęcono kilkuset kapłanów.

Patronem świątyni jest Jezus Chrystus Król Wszechświata. Uroczystość patronalna (odpust) przypada zawsze w ostatnią niedzielę roku kościelnego, czyli pod koniec listopada.

Dnia 25 marca 1992 roku, gdy diecezja katowicka została podniesiona do rangi archidiecezji, katedra Chrystusa Króla stała się kościołem metropolitalnym. Metropolita Górnośląski Arcybiskup Wiktor Skworc często zaprasza tutaj swoich diecezjan, sprawując dla nich i z nimi uroczyste Msze św.

Dwa razy w roku młodzież rozmodlona i rozśpiewana wypełnia katedrę w liczbie 6 - 8 tysięcy.

Tutaj rokrocznie, podczas Międzyuczelnianej Inauguracji Roku Akademickiego, Arcybiskup wręcza nagrodę Lux Ex Silesia wybitnym Ślązakom.

Tutaj odbywają sie często koncerty organowe i symfoniczne.